Bij Uitgeverij Leopold, Ploegsma & Querido is het een drukte van jewelste. Reden: Paul van Loon signeert. Zijn opvallende verschijning – zonnebril, kettingen en talloze ringen met een doodshoofd – trekt vele bewonderaars. Tussen het signeren door en slurpend aan een aardbeiensmoothie beantwoordt hij een aantal vragen.

Hoe is het om te signeren op de NOT?
“Hartstikke gezellig. Normaal staan er vooral kinderen voor mijn tafel, maar nu is het een lange rij volwassenen. En ik moet zeggen, ze reageren bijna net zo enthousiast als de kinderen. Je merkt echt dat het vooral onderwijzers zijn. Ze zijn betrokken met hun vak en de kinderen, kennen mijn boeken en zijn allemaal heel bevlogen met lezen bezig. Dat vind ik heel mooi om te zien.”

Iedereen vraagt om een verhaaltje bij de handtekening. Wat is je gekste opdracht ooit?
“Ik heb er ondertussen al duizenden gezet, maar wat ik altijd heel vreemd vind is de vraag om een stukje te schrijven alsof ik van het kind houd. Absurd natuurlijk want ik ken het kind niet eens! Daar maak ik dan dus altijd van ‘Omdat jij zoveel van mijn boeken houdt’. Dat heeft meteen ook te maken met de leukste opdrachten: voor kinderen die nooit lazen en dat nu door Dolfje Weerwolfje wel zijn gaan doen.”

Het lijkt wel alsof je bij elke handtekening telkens een ander verhaaltje schrijft.
“Dat zie ik wel als een uitdaging. Ik probeer bij elk mens en boek te schrijven wat er in me opkomt. Dat kan dan variëren van een korte ‘Wrow!’ tot een heel verhaal.”

Heb je onder je eigen boeken een favoriet?
“Boeken zijn net als kinderen: de laatste is favoriet. In dit geval dus ‘Weerwolfbende’. Maar daarna houd ik van al mijn kinderen even veel!”

 

Terug naar vorige pagina